Pagpapaalis ng mga estudyante, pagpapaskil ng mga pabalang na karatula, pagtataas ng mga presyo sa pagkain na nung simula pa lang ay mahal na. Ilan lamang ito sa mga kaganapan na nangyari sa loob ng Gonzaga cafeteria sa loob ng isang buwan. Hindi ba ang Gonzaga ay para sa mga estudyante, ano ang nangyari? Maituturing pa bang espasyo ito para sa mga Atenista kung napakaraming patakaran ang kailangang sundin upang gamitin ito?

Tuwing Hunyo, makikita ang makulay na bahagharing nakapintura sa kalsada, nakapaskil sa poste, nakasabit sa pader, at sa marami pang sulok ng bansa. Ito ay dahil ang nasabing buwan ay tinagurian ding “pride month”—panahon kung kailan nararamdaman nang husto ang queer pride na siyang paraan ng pagpapahayag ng kasarian, kultura, at tunay na sarili ng LGBTQIA+. Higit pa rito, sa pride month din ipinaglalaban ng komunidad ang pagiging malaya mula sa pang-aapi ng lipunan. Ngunit, sa likod ng makulay na bandilang kanilang iwinawagayway upang isigaw ang pagiging malaya mula sa mapagkahon at heteronormatibong lipunan, may pagkakahon ding nagaganap sa loob mismo ng komunidad na kanilang kinabibilangan.